Wychowanie dzieci

Dziecko nadwrażliwe emocjonalnie

Wrzuć artykuł na Fejsa! poleć na NK

Dzieci, choć różne, często upodabniają się do swoich rodziców. Rzadko zdajemy sobie z tego sprawę, że już będąc w ciąży mamy wpływ na to jakie będzie nasze dziecko. A ten czas ma bardzo duży wpływ na jego późniejsze zachowania, reakcje, a nawet osobowość. Jeśli kobieta w ciąży jest spokojna, wypoczywa, nie towarzyszy jej stres - jest zrelaksowana i szczęśliwa, jej narodzone dziecko również takie będzie. Już po narodzinach będzie spokojne, mało płaczliwe, będzie czuło się bezpieczne i spokojne. Kobiety w ciąży, które przechodzą duży stres, mają kłopoty, są samotne, nieszczęśliwe i często płaczą, powodują, że ich dziecko również staje się bardzo wrażliwe i rozdrażnione. Tak naprawdę na to jakie jest nasze dziecko emocjonalnie mamy ogromny wpływ. Nie jest udowodnione czy to geny rodziców, czy też późniejsze wychowanie mają większy wpływ, z pewnością oba przypadki są istotne.

Nadwrażliwość u dzieci

Gdy widzimy niemowlaka, który karmiony przez mamę nagle zaczyna płakać, bo mama zbyt głośno coś powiedziała lub zaśmiała się, myślimy sobie - "ale jest wrażliwe". Gdy męczymy się, by ubrać malucha, bo nie lubi metek, sztywnego materiału koszulki, gdy próbujemy je wykąpać, a ono krzyczy wniebogłosy, nie chce jeść, bo jedzenie dziwnie pachnie lub budzi się za każdym razem gdy ktoś przejdzie w okolicy jego pokoju, tłumaczymy innym "jest bardzo wrażliwe".

Wrażliwość emocjonalna dziecka to trudna cecha, często utożsamiana z lękiem maluszków, przed zmianami w codziennym trybie dnia, gdy nie czuje się bezpieczne, obawia przed nowymi sytuacjami bądź nieznanymi osobami. Często psychika dziecka, która ma słabo ukształtowane mechanizmy obronne, nie radzi sobie z różnorodnymi i silnymi bodźcami. Dziecko więc unika negatywnych doznań. Problem wzrasta z wiekiem.
Są również dzieci, które już w momencie przyjścia na świat wymagają więcej naszej uwagi i czułości. Najważniejsze by umiejętnie wczuć się w sytuację malca, co jest kluczem do jego prawidłowego rozwoju osobowości i odpowiedniego wychowania.

Nadwrażliwość emocjonalna - przyczyny

1. Bardzo dużą rolę odgrywa nasz nastrój oraz stan emocjonalny w czasie ciąży. Bardzo ważne jest więc by dbać w okresie ciąży nie tylko o zdrowie ale i o dobre samopoczucie. Starajmy się nie denerwować byle powodem, unikajmy stresujących sytuacji, wypoczywajmy jak najwięcej, słuchajmy muzyki, która wprawia nas w dobry nastrój i starajmy się by nie ustępował. Jeśli my będziemy szczęśliwe nasze maluszki już będąc w brzuszku będą to wyczuwały i narodzą się pogodne oraz szczęśliwe.
2. Bardzo ważne są początki po narodzinach. Nie przesadzajmy z ciszą, dziecko powinno zaznać naturalnego przebiegu dnia, jeśli ma być to dla niego czymś normalnym. Jeśli wciąż ściszamy telewizor, unikamy spotkań z ludźmi bądź zachowujemy się nie naturalnie, w późniejszym okresie życia dziecka stanie się to kłopotem. Stwierdzając, że dziecko jest na tyle duże, by funkcjonować jak reszta domowników, wprowadzimy stare nawyki, a dziecko dozna dezorientacji i będzie przerażone. Na dźwięk głośnej muzyki ucieknie do cichego pomieszczenia lub zatka uszy, przerazi go większa ilość gości lub tłum ludzi w markecie, a gdy wejdziesz do pokoju gdy będzie spało, natychmiast się wybudzi. Zachowujmy się więc przy maluchu naturalnie, by przyzwyczajało się do codziennego życia takiego jakim jest.
3. Jeśli w pierwszych latach życia, będziesz znacznie dominującym rodzicem, lub towarzyszą twojemu dziecku dominujący rówieśnicy, wrażliwość twojego malucha stanie się dla niego ogromnym ciężarem. Mogą rozwinąć się w nim wewnętrzne zaburzenia i sprzeczności.

Dziecko nadwrażliwe emocjonalnie

Dziecko nadwrażliwe odczuwa wszystko intensywniej niż jego rówieśnicy, co towarzyszy mu od urodzenia, również w życiu dorosłym. Osoby nadwrażliwe częściej cierpią i są narażone na zranienia. W przypadku dzieci, chłopcy z nadwrażliwością są bardzo wstydliwi i mniej sprawni fizycznie od rówieśników. Dziewczynki zaś szybciej reagują płaczem na wiele sytuacji. Dzieci z nadwrażliwością lepiej czują się małych grupach społecznych, z dala od hałasu i najlepiej wśród znajomych osób.

Jeśli twoje dziecko ma problemy z zasypianiem, ma lęki, apatię, objawy nerwicowe to odpowiedni sygnał, że twoje dziecko ma problemy i z czymś sobie nie radzi. Jednym słowem twoje dziecko potrzebuje pomocy. Dziecko poniżej 4 roku życia nie potrafi opisać ani tez nazwać uczucia strachu, to ty musisz je bez przerwy uważnie obserwować. Jeśli nie zauważysz i zlekceważysz problem w przyszłości nasili się do stopnia ucieczkowego zaburzenia osobowości. Twoje dziecko będzie wciąż z tyłu, stanie się bierne i postara się unikać wszelkich kontaktów, a także odpowiedzialności bądź podejmowania jakichkolwiek decyzji.
Jeśli nie radzisz sobie z tym problemem twojego dziecka, poproś o pomoc psychologa!

Komentarze:
Drews 2013-01-14 21:58:30

po przeczytaniu tego artykułu ,jak również innych o tej tematyce jestem pewna że moja córeczka 3lata jest dzieckiem nadwrażliwym . Nie ukrywam że ta sytuacja jest dość uciążliwa i stresująca dla niej samej jak również dla nas rodziców,gdyż zastanawiam się jak jej nadwrażliwość będzie odbierana w przedszkolu, później w szkole . Na samą myśl jestem przerażona . Boję się że bedzie cierpiała,że będzie nie rozumiana ,szczególnie w podstawówce ,czy gimnazjum . Ja z tego co mi wiadomo nie byłam dzieckiem zalęknionym ,mam raczej zdecydowany charakter .Moj mąż raczej łagodny ,ale tego typu nadwrażliwości z tego co się zorientowałam również nie posiadał . Matylda była dzieckiem bardzo oczekiwanym ,upragnionym,wytęsknionym 8lat nie mogłam zajść w ciążę . Do tej pory z mężem opiekujemy sie córeczka . Ja 24h mój mąż z racji wykonywania zawodu 2tyg . w domu 2 na wyjeździe . Matylda za 8miesięcy ma iść do przedszkola ,a na chwilę obecną kontakty z dziećmi są zdecydowanie na dystans . Funkcjonuje miedzy dziećmi ale jesli nie jest ich więcej niz jedna osoba .Jeśli się oswoi to bawi się wesoło .Jeśli dzieci jest więcej panikuje ,płacze i sie ewakuuje .Nie wiem jak na to reagować . Czy inicjować kolejne spotkania ,prowokować zdarzenia ,aby przywykła do nich ,przyzwyczaiła sie ,czy zabierać ja na jej prośbe z placu zabaw ,gdzie bawią sie inne dzieci . Próbuje tłumaczyc że weselej jest jesli bawi się z innymi dziećmi niz sama z soba .Przytaczam przykłady kiedy bawiła się z innymi dziećmi i była radosna . Kiedy miało to miejsce , czułam wtedy że jest z siebie dumna ,usatysfakcjonowana. Wtedy myślałam ze idziemy w dobrym kierunku ,że zaczyna się przełamywać . Następnego dnia jest znowu ciężko . Jak sie urodziła starałam się zawsze żeby zdobywała nowe doświadczenia . Jeździliśmy na basen ,różne place zabaw ,wyjazdy ,spotkania rodzinne . Jak miała 15miesięcy regularnie bo prawie codziennie spotyka się z dziewczynką rówieśniczka .bardzo lubia sie razem bawić ,spotykać . Chcą przebywac ze soba ,aczkolwiek dziewczynka czasami jest w stosunku do Matyldy agresywna ,uderza ja lub drapie po twarzy . Mama dziewczynki często porównuje nasze dzieci i w tych porównaniach Matylda zawsze jest chwalona ,a ta druga ganiona . dziewczynka mam wrażenie jest zazdrosna i swoje frustracje związane z krytyką wyładowuje na Matyldzie . Ostatnio Matylda usłyszała że koleżanka bawiąc się w pokoju Matyldy zakomunikowała że ten pokój jest jej a Matylda jest brzydka Jakiś miesiąc temu Matylda w kontaktach z koleżanką stała sie pasywna tamta natomiast stała się w stosunku do Matyldy chwilami agresywna . Agresja co ciekawe ujawniała sie nie w sytuacji konfliktu dziewczynek ale kiedy Matylda była radosna rozweselona .Po takim ataku agresji ,dziewczynki nadal sie bawiły razem jakby nigdy nic . Mama dziewczynki twierdzi ze takie napady agresji jej córka przejawia tylko w stosunku do Matyldy aczkolwiek właśnie ją bardzo lubi i najlepiej sie z nią bawi . Przez miesiąc nie widywała sie Matylda z koleżanką w tym czasie pracowałam aby uświadomić Matyldzie poczucie własnej wartości ,aby stała się silniejsza .Starałam tworzyć jej świat alternatywny bez agresywnej koleżanki . Stała się jakby bardziej buntownicza ,bo zazwyczaj była grzeczna ,uległa ,łagodna ,przez co pewno chwalona przez mamę koleżanki Matyldy . Strach Matyldy zaczęłam zauważać od pewnego czasu mianowicie od kilku miesięcy . Zaczynam zastanawiać się czy to ma związek z kontaktami z koleżanką czy po prostu taki tym a może taki okres rozwoju ? Czuje sie bezradna nie wiem co mam robić .Jak pomóc mojej córeczce .Czy ograniczyć zdecydowanie kontakty z dziewczynka którą mimo wszystko lubi i z którą chce przebywać .....