Szanowny Użytkowniku,
Zanim klikniesz „Przejdź do serwisu”, prosimy o przeczytanie tej informacji.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 r. (RODO), informujemy, iż Państwa dane osobowe zawarte w plikach cookies są przetwarzane w celu i zakresie niezbędnym do udostępniania niektórych funkcjonalności serwisu. W przypadku braku zgody na takie przetwarzanie prosimy o zmianę ustawień w stosowanej przez Państwa przeglądarce internetowej.
Administratorem Pani/Pana danych osobowych jest Free Sky sp. z o.o. z siedzibą w z siedzibą w Rzeszowie, ul. kpt. Stanisława Betleja 12, 35-303 Rzeszów.
Podanie danych jest dobrowolne ale niezbędne w celu świadczenia spersonalizowanej reklamy oraz dostępu do niektórych funkcjonalności serwisu.
Posiada Pani/Pan prawo dostępu do treści swoich danych i ich sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, prawo do przenoszenia danych, prawo do cofnięcia zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, wszelkie wnioski dotyczące wskazanych powyżej praw prosimy kierować na adres email: klikmapa@gmail.com.
dane mogą być udostępniane przez Administratora podmiotom: Google LLC w celu prowadzenia spersonalizowanej reklamy.
podane dane będą przetwarzane na podstawie zgody tj. art. 6 ust. 1 pkt i zgodnie z treścią ogólnego rozporządzenia o ochronie danych.
dane osobowe będą przechowywane do czasu cofnięcia zgody.
ma Pan/Pani prawo wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, gdy uzna Pani/Pan, iż przetwarzanie danych osobowych Pani/Pana dotyczących narusza przepisy ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 r.

Choroby i Leczenie

Gruczolak przysadki mózgowej

Wrzuć artykuł na Fejsa! poleć na NK

Przysadka mózgowa to centralny gruczoł wewnątrzwydzielniczy organizmu. Produkuje ona hormony sterujące pracą innych gruczołów dokrewnych. Przysadka położona jest w zagłębieniu dna czaszki, zwanym siodłem tureckim, w pobliżu nerwów wzrokowych. Najczęstszą przypadłością, na jaką narażona jest przysadka to pojawienie się tzw. gruczolaka przysadki mózgowej. Jest on niezłośliwym guzem tkanki gruczołowej. To nowotwór nie dający absolutnie żadnych przerzutów. W zależności od ich wielkości medycyna dzieli je na makrogruczolaki i mikrogruczolaki. Te pierwsze osiągają średnicę powyżej 10 mm, średnica tych drugich nie przekracza 10 mm. Inny podział gruczolaków to guzy hormonalnie czynne, czyli wydzielające; oraz hormonalnie nieczynne, czyli nie wydzielające. Wśród grupy gruczolaków czynnych statystyki przedstawiają się następująco: prolaktynowe – to grupa ponad 50%, guzy produkujące hormon wzrostu sięgają od 15 do 25% i guzy adrenokortykotropowe, stanowiące ok. 5%.

Objawy gruczolaka przysadki mózgowej wynikają z istnienia masy nowotworowej, a w przypadku grupy gruczolaków czynnych, z nadprodukcji albo niedoboru produkcji niektórych hormonów. Guz może wywierać ucisk nie tylko na przysadkę, ale również podwzgórze oraz skrzyżowanie nerwów wzrokowych. Powodować może m.in.: niedoczynność przysadki, pogorszenie ostrości wzroku i ograniczenie pola widzenia. W przypadku gruczolaka prolaktynowego może dojść do zaburzeń hormonalnych, czego efektem będzie osłabienie potencji, spadające libido, zaburzenia cyklu miesiączkowego a nawet niepłodność. Dokuczliwy gruczolak może również produkować hormon wzrostu (somatotropinę). U dzieci objawem takiego stany rzeczy będzie ponadprzeciętny wzrost (choroba zwana gigantyzmem), u dorosłych zaskutkuje natomiast akromegalią, czyli znacznym powiększeniem dłoni, stóp, żuchwy i języka. Innymi symptomami nadprodukcji somatotropiny może stać się cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, osłabienie mięśni, bóle stawów, osteoporoza oraz kardiomiopatia przerostowa. Nadprodukcja hormonu hormonu adrenokortykotropowego może przyczynić się do rozwoju zespołu cushinga. Jest to schorzenie związane z nadprodukcją kortyzolu (zwanego hormonem stresu). Jego podstawowe symptomy to otyłość centralna, osteoporoza, rozstępy skórne.

Leczenie gruczolaka przysadki mózgowej zależy bezpośrednio od rodzaju guza. Metody leczenia obejmują terapię farmakologiczną oraz leczenie chirurgiczne. W przypadku gruczolaków, które nie zmieniają swoich rozmiarów przez długi okres czasu, nie powodują bólu ani ucisku na nerwy wzrokowe, zmieniając lub zawężając pole widzenia oraz należą do grupy guzów nie wydzielających, nie ma potrzeby stosowania leczenia operacyjnego. W ich wypadku wystarczającą metodą jest stała ich obserwacja i systematyczna kontrola. Natomiast jeżeli guz powoduje bóle, ucisk nerwów wzrokowych i stale powiększa się zachodzi potrzeba leczenia operacyjnego. Znakomita większość z grupy gruczolaków prolaktynowych wymaga wyłącznie metod farmakologicznych. Na powszechną skale stosowana jest bromokryptyna, chinagolid, garbegolina, czyli leki dopaminergiczne, zwane również agonistami receptora dopaminergicznego. Wyłącznie w przypadku nieskuteczności leków lub złej ich tolerancji przez pacjenta stosowane jest leczenie operacyjne i są to zazwyczaj bardzo rzadkie przypadki. Terapia gruczolaków produkujących hormon wzrostu polega niemalże wyłącznie na chirurgicznym wycięciu guza. Przed planowaną operacją pacjentowi podawane są leki zmniejszające rozmiary guzka. Są to tzw. analogi somatostatyny. To specjalne leki o przedłużonym działaniu. W przypadku nieskuteczności chirurgicznego usunięcia guza leczeniem uzupełniającym jest radioterapia.

Leczenie gruczolaków z grupy adrenokortykotropowych opiera się również głównie na zabiegu operacyjnym. Przed zabiegiem pacjent z reguły przyjmuje ketokonazol, który m.in. zmniejsza ilość powikłań zakrzepowo-zatorowych, ułatwia terapię cukrzycy oraz nadciśnienia. W wypadku zabiegu neurochirurgicznego dostęp do guza można uzyskać na dwa sposoby. Pierwsza metoda polega na operacji bezpośrednio przez czaszkę, druga natomiast przez zatokę klinową. Duże zmiany są operowane wyłącznie w sposób przezczaszkowy. Małe można usuwać zabiegiem zabiegiem przezklinowym. Polega on na wprowadzeniu endoskopu przez przewód nosowy chorego. Następnie sonda kierowana jest brzegiem małżowiny nosowej środkowej do zachyłka klinowo-sitowego. Dalej prowadzona jest przez zatokę klinową do przysadki. Sposób ten charakteryzuje się małą inwazyjnością, co wiąże się również z niewielkim ryzykiem powikłań.

Komentarze: