Przedszkolak

Choroba sieroca to zespół bardzo poważnych zaburzeń rozwoju psychicznego dzieci. W wielu przypadkach powoduje objawy somatyczne.

Inne nazwy choroby sierocej to:
1. Nieorganiczny zespół opóźnienia rozwoju,
2. Hospitalizm,
3. Ogólnie zaniedbywanie dziecka.

Choroba sieroca - przyczyny

Choroba sieroca jest spowodowana brakiem mocnej więzi z osobami bliskimi, nazywana często chorobą z braku miłości - kochania i bycia kochanym. Może dotyczyć nie tylko dzieci pozbawionych rodzin, ale też żyjących w naturalnych rodzinach, w których brak prawidłowych relacji dzieci z rodzicami. Można śmiało stwierdzić, że choroba ta zaburza rozwój człowieka od poczęcia aż do końca życia.

Najczęstszą przyczyną tej choroby jest długotrwały brak kontaktu z matką lub zerwanie z nią więzi. Przy czym za matkę uznaje się tu niekoniecznie rodzicielkę, ale osobę sprawującą bezpośrednią opiekę nad dzieckiem w początkowym okresie jego życia. Więź między matką, a dzieckiem, nazywana miłością symbiotyczną lub rodzicielską, jest podstawą uczuciowego, a także dobrego i społecznego rozwoju dziecka w dalszych latach jego życia. Ryzyko traumy, spowodowanej zerwaniem takiej więzi, dotyczy dzieci najmłodszych 3-4 letnich. Skutki zniszczenia tej jakże ważnej więzi mogą być nieodwracalne lub trudno odwracalne.

Choroba sieroca - nie tylko u porzuconych dzieci

Zespół ten dotyczy nie tylko pensjonariuszy domów dziecka, ale również pacjentów szpitali, zakładów opiekuńczo-wychowawczych i penitencjarnych. Może występować także wśród dzieci wychowanych w pełnych lub niepełnych rodzinach, gdzie żadne z rodziców nie nawiązuje kontaktu emocjonalnego z dzieckiem poprzez np. rozmowę, uśmiech i fizycznego np. przytulanie z dzieckiem oraz okazywanie w stosunku do niego agresji, częste kłótnie, wywyższanie się rodziców, poniżanie swoich pociech, przewlekłe stany apatyczno-depresyjne.
Choroba sieroca często występuje w rodzinach, gdzie ma miejsce problem z alkoholem, narkotykami ale także biedą, nędzą, zaburzeniami osobowości któregoś z rodziców, zbyt wysokiej ambicji itp.

Choroba sieroca - skutki

- mogą występować zaburzenia w jedzeniu,
- zaburzenia w kontroli kału i moczu,
- zaburzenia samopoczucia dziecka,
- uchybienia w równowadze nerwowej i społecznym zachowaniu się,
- zahamowany wzrost i waga,
- brak albo nadmierny apetyt,
- ospałość, lęk,
- smutek i przygnębienie,
- nadpobudliwość,
- apatia,
- obniżenie lub wzmożenie napięcia mięśniowego,
- skoki uczuciowe,
- osamotnienie,
- poczucie niższości,
- depresja,
- problemy z wyobraźnią,
- problemy z koncentracją uwagi,
- problemy ze zrozumieniem siebie i innych,
- problemy z własną inicjatywą,
- problemy z logicznym rozumowaniem,
- kłopoty z abstrakcyjnym myśleniem.

Choroba sieroca - fazy

1.Faza protestu - charakteryzuje dziecko, które sprzeciwia się rozstaniu z matką krzykiem oraz płaczem. U starszych dzieci protest ten przybiera formę agresji słownej, fizycznej, zamknięcia się w sobie.
2.Faza rozpaczy - dziecko dalej odczuwa lęk i zagrożenie. Dziecko takie jest smutne, często płacze, jest mało ożywione, a po jakimś czasie obojętne.
3.Faza wyobcowania(zobojętnienia) - rozpoznawana jest głównie ze względu na dalsze zobojętnienie dziecka. Pojawiają się zachowania stereotypowe, a także objawy zahamowania rozwoju umysłowego i emocjonalnego dziecka.

Komentarze: