Korniki - to niewielkie chrząszcze żyjące najczęściej w lasach, pod korą drzew. Mają owalny (wrzecionowaty) kształt, ciało o długości kilku milimetrów (0,6-13mm), w kolorze czarnym, szarym lub brunatnym.
Występowanie:
Są rozpowszechnione na całym świecie, tam gdzie są drzewa. Najwięcej korników występuje w Afryce, Ameryce i Azji. W Polsce można ich naliczyć około 100 gatunków. Największy z nich to bielojad olbrzymi, najmniejszy to skrycik najmniejszy, mierzący mniej niż 1mm.
Korniki - szkodniki
Korniki są szkodnikami, żyją na różnych częściach roślin i nimi się odżywiają:
• w łyku: zakorek, cetyniec, ogłodek, bruzdkowiec, wgryzoń,
• w drewnie: drwalnik, drwalniczek, rozwiertek,
• pod korą świerka: kornik drukarz,
• rdzeń młodych gałązek sosnowych: cetyniec większy,
• jodła: jodłowiec krzywozębny.
Zwyczaje korników:
○ Korniki są nazywane szkodnikami wtórnymi, bo często bytują w osłabionych i zniszczonych (np. suszą lub pożarem) drzewach.
○ Samce korników mają zwyczaj wygryzać komorę godową, z której chodnik prowadzi do chodnika macierzystego wydrążonego przez samicę.
○ Larwy z kolei drążą chodniki, które kończą się tzw. kolebką. Tam następuje przepoczwarzanie korników.
○ Samice natomiast potrafią same zadbać o pożywienie chodując grzyby, które są zjadane przez larwy.
○ Korniki pod korą lub w drewnie składają jaja.
○ Zakładają rodziny (samiec może być monogamistą lub poligamistą).
○ Żyją w ukryciu.
○ Tylko w okresie godowym opuszczają zasiedlone miejsca.
○ Nazwy korników często zależą od nazwy drzewa na którym żerują, np. wgryzoń modrzewiowiec.
○ Rzadko atakują zdrowe drzewa.
W Polsce często można spotkać kornika drukarza - jest ciemnobrązowy, rdzawo owłosiony, o długości 4-5mm. Występuje głównie w górach i na terenach nizinnych (Warmia i Mazury). Żeruje głównie na starych świerkach, rzadziej spotkać go można w sośnie i modrzewiu. Samiec zakłada komorę godową, kopuluje z 2-3 samicami. 3-4 tygodniowe larwy w czerwcu wygryzają tzw. kolebkę poczwarkową. Przez około 2-3 tygodnie przepoczwarczają się w młode chrząszcze. Żerują w pobliżu kolebki. Wygryzają chodniki kształtem podobne do rogów jelenia lub hieroglifów. Jest to tzw. żer uzupełniający, który może trwać około 2 tygodnie. W połowie lipca młode opuszczają swoje żerowiska i są zdolne do rozmnażania. Są jednymi z najgroźniejszych szkodników naszych lasów. Masowo zasiedlają drzewa i co jest rzadkością u korników, drzewa zdrowe.
Korniki - zwalczanie
• Różnego rodzaju pułapki, w tym pułapki z syntetycznym feromonem agregacyjnym. W ten sposób zwalcza się cetyńca większego, kornika drukarza i rytownika pospolitego.
• Wycinanie i wywózka drzew zasiedlonych przez chrząszcze korników. Leśnicy usuwają te drzewa przed odlotem korników, by zabezpieczyć w ten sposób inne drzewa.
Korniki w meblach
Korniki są też szkodnikami drewnianych sprzętów domowych. Często pojawiają się w źle wietrzonych, zawilgoconych pomieszczeniach - mogą przechodzić z zainfekowanych wcześniej mebli. Zdarza się też, że materiał (drewno), z którego wykonano meble mógł zawierać zarodniki korników. Ich obecność można zauważyć po pyle z toczonego drewna, a na powierzchni mebli widoczne są małe otworki.
Zwalczanie korników występujących w domu:
• Ogólnie dostępnymi środkami przeciw kornikom, np. Hylotox plus. Płyn należy wprowadzić do otworków wydrążonych przez te szkodniki.
• Można też pozbyć się ich domowymi sposobami:
- Wosk pszczeli, strzykawka, po 10 łyżeczek nafty i terpentyny, 1 czubata łyżeczka naftaliny - wszystkie składniki wymieszać aż do rozpuszczenia naftaliny (na jednolitą konsystencję).
Strzykawką trzeba wprowadzić do otworków otrzymaną mieszaninę i natychmiast zalepić rozgrzanym woskiem.
- Małe przedmioty drewniane - można włożyć do naczynia z terpentyną - potrzymać 3-4 dni.
- Duże meble, np. szafa - w 4 równej wielkości puszki należy wlać terpentynę i włożyć w nie nóżki mebla. Płyn powoli będzie wsiąkał w głąb mebli i uśmierci szkodniki. Metoda ta jest prosta, tania i skuteczna, ale na efekt trzeba trochę poczekać.
Ciekawostka:
Dawniej stosowano cebulę - przez 2 tygodnie nacierano mebel przeciętą na pół cebulą, po tygodniu przerwy kurację powtarzano aż do skutku.